.

owulacji nie da się przełożyć na inny termin, zresztą niektórych zobowiązań zawodowych też nie. i nic na to nie można poradzić, trzeba po prostu być cierpliwym, a to niestety nie jest moja domena. 

uspokaja mnie zapach świeżo skoszonej trawy, kiedy  otwieram okno w samochodzie w drodze na górniczą konfę. tam kombajny i samojezdne wozy różnego rodzaju, więc głowa bardzo zajęta, bardzo skupiona i na jakiś czas pozytywny wynik porannego testu przytłaczają górnicze słówka przeskakujące między zwojami mózgowymi. pytanie - pstryk, na polski, odpowiedź - pstryk, na angielski. w kabinie duszno i gorąco, ale dajemy radę.

 powrót do domu, z krótkim przystankiem w L. u JLo, a potem dłuższy spacer z psem. wokół ciemno i wciąż ciepło, mimo późnej pory. bardzo przyjemnie. lubię to poczucie, że wszystko jest nie całkiem blisko, ale i nie bardzo daleko. lubię nawet hałas aut w oddali, światła lamp, zapach powietrza. i kwitnący bez u sąsiadów. brak mi M (w drodze na szkolenie nad morzem), ale lubię takie wieczory, lubię to miasto - może rzeczywiście nie ma sensu z niego uciekać? 

bo Albion zimny

i deszczowy

 zdaje się (wg amerykańskich naukowców) że im bardziej się chce, tym jest trudniej. może za bardzo chciałam, może za bardzo podniosłam sobie poziom adrenaliny - w każdym razie nie udało się. rozczarowanie, owszem. żal. M spokojna, mówi - trudno, nie martw się, nie rezygnujemy, po prostu czekamy na kolejną sposobność. uda się następnym razem. albo jeszcze następnym? choć to wszystko mocno skomplikowane i w gruncie rzeczy nieprzewidywalne, więc zazdroszczę okrutnie wszystkim, którzy tak kombinować nie muszą.  

 w wolnym czasie zastanawiamy się nad zakupem domu, nawet jest jeden niebrzydki, który wpadł nam w oko. pomysłów jest kilka i niestety ważkich problemów też jest kilka. naprawdę nie wiem już, czy sensownym wyjściem nie byłaby przeprowadzka w okolice B.: przynajmniej byłybyśmy blisko rodziny, i jednej, i drugiej. biorąc pod uwagę rozwód rodziców M. i trudną sytuację jej siostry konieczność przeprowadzki do Ł. też nie jest wykluczona, co mnie jednak nie uszczęśliwia i takiemu rozwiązaniu jestem mocno niechętna. tak czy inaczej trzeba zaryzykować, podjąć jakieś decyzje, a w tym nie jestem najlepsza. 

wishful thinking

w planie ustalonym dwa lata temu kroki B i C się pomieszały. w ten oto sposób pracę udało się zmienić, a projekt wciąż jeszcze... no właśnie. czekamy na wynik, a 14 dni wlecze się w nieskończoność. wiem, że szanse powodzenia to jakieś 15% i staram się nie robić sobie nadziei, bo to nie jest tak hop siup no i to był tylko rekonesans...

ale.

Podczas porannego spaceru z Westi spotkałyśmy Panią z Yorkiem. York chyba zmądrzał od ostatniego spotkania, kiedy to Pani pochyliła się i pogłaskała naszą Westi, a York w przypływie zazdrości natychmiast Panią obsikał. Buciki, spodnie, centralnie. 

Tym razem obeszło się bez obsikiwania, zwierzaki się obwąchały i skakały wokół siebie radośnie. 

Pani: "To piesek?"

My: "Nie, nie, suczka" (przecież widać, czar księżniczki bije z Westi na kilometr!)

Pani: "A mój piesek, więc nie szkodzi." (no tak, gryźć się nie będą, choć to waleczne rasy) "Tylko trochę inny kolor." (śmiech) "Ale kolor włosów się przecież nie liczy! Płeć też się nie liczy, liczy się uczucie!"

2 w nocy to pora, kiedy z cieni i ciszy wyłażą podejrzane trzaski, stuki puki i pseudo kroki. dźwięki i świsty, które bezlitośnie wyciągają mnie z najprzyjemniejszych miejsc w najkolorowszych snach. ani świadomość, że wszystkie drzwi są dokładnie zamknięte, ani kołdra naciągnięta na głowę, ani ciepłe ramiona M nie pomagają mi się uspokoić. jest środek nocy, kot śpi, pies śpi, M zazwyczaj też śpi, a ja - oczy szeroko otwarte i uszy nastawione na odbiór wszystkiego, co może świadczyć o zagrożeniu. głośniejszy trzask za oknem, wstaję więc cicho, na palcach, niepewnie wyglądam przez szparę w oknie - to tylko wiatr? no tak, ja wiem, że to tylko wiatr, ale co jeśli to nie wiatr? z powrotem do łóżka, zmarznięta, wtulam się w M. byle do trzeciej, gdy wróci sąsiad, nocny taksówkarz: może wystraszy lub zauważy; ewentualnie do wpół do czwartej - czwarta to rano, się nie odważy. leżę i słucham i nie próbuję już wcale zasnąć, bo jeśli znów... - a ja nie usłyszę?

Pożar domu w nocy. Na szczęście w miarę szybko opanowany - zanim przyjechało 5 jednostek straży i policja.

To było podpalenie. Butelka z naftą na schodach. Skurwysyn jakiś.  

Nie mamy pojęcia - ani my, ani sąsiedzi - kto i dlaczego.

Na końcu, po wszystkim, obezwładniające przerażenie. To się mogło bardzo źle skończyć.